Kategorya: Mga tagagawa ng record ng British

english Category:British record producers

Mayroong isang kumplikadong proseso ng pag-unlad sa musika ng Ingles, na binubuo ng ilang mga rehiyon na may iba't ibang mga katutubong at kultura na background, pangunahin sa England, Wales, Scotland, at Ireland. Bumalik sa kasaysayan, maaari nating masubaybayan ang tradisyon ng isang makata at musikero na tinatawag na Bird Bard, na sinasabing umunlad mula pa noong BC, habang ang pagpapakilala ng Kristiyanong musika ay napakabilis. Habang lumilikha ng mga natatanging istilo ng musikal na hindi natagpuan sa ibang mga bansa sa Europa at ang pagkakaroon ng isang nangungunang papel sa bagong panahon, sa pangkalahatan ay mas konserbatibo at mas makasaysayang kaysa sa musika ng Pransya. May pagkaantala ng halos kalahating siglo sa pag-unlad. Nailalarawan din ito ng makasaysayang hindi nagbabago na lupain, na nagpapakita ng isang matinding pag-unlad kung saan mayroong maraming mga maunlad na panahon na maaaring tawaging Golden Age, habang ang isang yugto ng pagwawalang-kilos na halos walang laman. Sa madaling salita, sa ginintuang edad, ang una ay isang panahon ng paglipat mula sa Middle Ages hanggang sa Renaissance, na nakasentro sa sayaw na J. Dunstable (1390-1453), at ang pangalawa ay si Talis T. Tallis (1505-85), W Ang ibon, ang dinastiya ng Tudor, na sinundan ng panahon ng James I, kung saan ang mga kamangha-manghang pag-unlad ay ginawa sa kapwa sa tinig at instrumento nina J. Dowland at O. Gibbons, at pangatlo, ang panahon ng pagpapanumbalik ng monarkiya na nakasentro sa Purcell, at ika-apat Maaari mong banggitin ang kasalukuyang edad mula sa Bourne Williams hanggang Britain. Ang isa pang pambihirang kaso ay ang aktibidad ni Handel sa unang kalahati ng ika-18 siglo.

Unang kasaganaan

Sa pagtatapos ng ika-6 na siglo, ipinakilala ni Augustinus (arsobispo ng Canterbury) ang chant ng Gregorian mula sa Roma, ngunit sa huli ay itinatag ang orihinal na tradisyon ng chant ng British, at hindi bababa sa ika-13 siglo ang tinaguriang Salisbury chant ay itinatag, Mahalaga rin sa pagbibigay ng mga materyales para sa polyphony noong ika-16 siglo. Ang organ ay ginamit din nang mabilis sa simbahan, at sa kalagitnaan ng ika-10 siglo, isang malaking organ na may halos 400 na tubo ang na-install sa Winchester Cathedral. Ang Polyphony ay may mahabang kasaysayan, at sa kalagitnaan ng ika-11 siglo, isang koleksyon ng mga kanta kasama ang dalawang-tinig na organum na "Winchester Trops" ay naitatag. Sa ika-12 at ika-14 na siglo, ang mga teorya ng mga teorista na kinakatawan ng JA Cotton, J. de Garlandia, W. Odington at iba pa ay magiging kilalang-kilala.

Ang ika-13 siglo na polyphony ng British Notre Dame School Bilang karagdagan sa organum, motet, chordus, polyphonic trops, atbp. Sa paglipas ng panahon, gayunpaman, ang isang istatistang tinukoy ng British ay naitatag, at habang pinapanatili ang komposisyon ng ritmo batay sa triple time na katangian ng Notre Dame school, ito ay mas kamalayan kaysa sa perpektong chord pitch ng 5 degree na nais kong gamitin ang Ika-3 at ika-6, na may mahusay na tunog. Ang ganitong mga tampok ay sikat na << Kanon ng tag-init >> Kahit na makikita ito sa Carol, na naging tanyag sa ika-14 at ika-15 siglo, sa kabilang banda, dapat itong alalahanin na ang improvisasyon batay sa tulad ng isang tunog ng tunog ay ginanap pangunahin sa ika-14 na siglo. Lalo na sa pagtatatag ng istilo ng musika ng Renaissance sa unang kalahati ng ika-15 siglo, ang natatanging paggalang ng musikang British ay naipadala sa kontinente ng mga kamay ng maayaw at Powers L. Powers (1445), na lumilikha ng isang bagong istilo ng pang-internasyonal. Malinaw ito sa patotoo ng mga teorista sa oras na iyon. Sa buong ika-15 siglo, maraming kompositor ng Ingles ang gumaganap ng isang aktibong papel sa kontinente at nag-ambag sa pag-unlad ng maagang musika ng Renaissance, ngunit sa panahong iyon ang isang konserbatibong takbo ay nagpatuloy sa mainland ng England hanggang sa pagtatapos ng ika-15 siglo, at ang mga istilo ng medyebal ay nanatili. tanyag. Ang nagawa ay malinaw mula sa mga materyales tulad ng mga old hall na naka-print na musika.

gintong panahon

Ang Dinastiyang Tudor, na umunlad sa ika-16 na siglo, nilikha ang mapagmahal sa musika na sina Henry VIII at Elizabeth I, at pinasok ang pinakadakilang ginto sa kasaysayan ng musika ng British. Si Henry VIII ay pinapaboran ang mga kompositor tulad ng Fairfax R. Fayrfax (1464-1521) at Corniche W. Cornysh (1468 circa 1523), hinikayat ang mga French chansons na nasa fashion sa oras, at nagtrabaho sa kanilang sariling mga komposisyon Oo. Sa pagtatatag ng British Church noong 1534, nagkaroon ng pangangailangan para sa mga bagong musika ng simbahan, at mga kompositor tulad ng Tavaner J. Taverner (1490-1545), T. Talis, Thai C. Tye (1500-72) Sumulat ng isang serbisyo at awit. Mula sa panahon ng Elizabethan hanggang James I, bilang karagdagan sa mga musikang ito ng simbahan, ang mga pangkaraniwang madrigal na istilo ng Renaissance, air, at lute ay naging tanyag, at sa larangan ng instrumental na musika, mayroon ding mga awit na lute, keyboard ng keyboard (lalo na mga bersyon ng bersyon) , at pagsamahin ang mga kanta. Ang tinawag na mga ensembles ay naging popular. Kabilang sa mga kinatawang kompositor sina Bird W. Byrd (1543-1623), Morley T. Morley (1557-1602), J. Dowland, O. Gibbons, Wilkes T. Weelkes (1575-1623), Wilby J. Wilbye (1574-1638) , Campion T.Campion (1567-1620), Rosseter P.Rosseter (1568-1623), Tomkins T.Tomkins (1572-1656), at Bull J. Bull na lumipat sa kontinente (mga bandang 1562) 1628) at Philips P . Philips (1561-1628). Sa kabilang banda, na sinamahan ng katanyagan ng Shakespeare drama, umusbong din ang musika ng musika, nakakaakit ng pagiging popular sa pageant-style integrated arts na nakasentro sa musika at sayaw na tinatawag na mask masque, at mga kapatid ng Campion at Rose (H. Lawes (1596-1662), W .Lawes (1602-45)) at iba pa ay nakita. Gayunpaman, ang kasaysayan ng heyday na ito ay makagambala ng Rebolusyong Puritan sa kalagitnaan ng ika-17 siglo.

Purcell at Handel

Sa musika ng British pagkatapos ng pagpapanumbalik ng monarkiya, bilang karagdagan sa muling pagbuhay ng tradisyonal na mga tradisyonal na istilo ng musika (lalo na ang mga anthems, mask, instrumental ensembles, atbp.), May mga bagong estilo (lalo na mga sayaw) na sumasalamin sa French hobby ni Charles II. Ito ay nagiging isang kahanga-hangang tampok. Si Humphrey P.Humfrey (1647-74), na natutunan at ipinakilala ang istilo ng kontinental sa pamamagitan ng buhay ng hari, ay nabigo, ngunit ang mga kompositor tulad ng Lock M. Locke (1630-77) at Blow J. Blow (1648-1708) Ang estilo ng eclectic na nagsasama ng impluwensya ng kontinente ay nakumpleto. Ang disipulo ni Blow na si Purcell ay nakipagkamay sa kanya na tinawag na pinakadakilang henyo sa kasaysayan ng musika ng British, naglathala ng maraming mga obra maestra ng musika sa drama tulad ng opera na "Daido at Inies" (1689), at isang obra maestra sa larangan ng musika ng simbahan. Kaliwa

Matapos ang isang panahon ng tungkol sa 15 taon ng pagwawalang-kita, ang musika ng Britanya ay muling nakakuha ng sigla nang dumating si Handel sa London noong 1710. Ang pagpapakilala ng opera ng Italya, na partikular na nakatuon sa kanya, ay hindi matagumpay, ngunit nakakuha ng katanyagan sa larangan ng oratorio at instrumental ensemble , at nag-iwan ng isang tiyak na impluwensya sa mundo ng musika sa London. Sa paligid ng parehong oras Ballad Opera Ang tanyag na akdang "The Beggar Opera" (1728 pangunahin, na binubuo ni Peush) ay nakakuha ng labis na katanyagan. Pagkamatay ni Handel, lumitaw ang kompositor ng opera na si Arn T. Arne (1710-78), ang kompositor ng awit na si W. Boyce, at kompositor ng organ na si Wesley S. Wesley (1766-1837), ngunit ang musikang Ingles sa kabuuan ay sumunod sa panahon ng pag-stagnation nito. Ito ay. Noong ika-19 na siglo, wala nang ibang masabi maliban sa mga kanta ng J. Field piano at AS Sullivan operettas.

ika-20 siglo

Sa simula ng ika-20 siglo, mayroong isang aktibong kilusan sa larangan ng musika ng orkestra, na sinundan ng Stanford CVStanford (1852-1924) at E. Elgar, na sinundan ni Derius F. Delius (1862-1934), Horst, Bone Williams , at iba pa. Ang mga kinatawan ng mas bata na henerasyon ay kinabibilangan nina Walton W. Walton (1902-) at Tippet M. Tippett (1905-), ngunit ang mga kinatawan ng kontemporaryong musika ay Britain, Peter Grimes at Midsummer Nights. Nagpakita siya ng mahusay na kasanayan sa larangan ng orkestra ng musika at musika ng choral, pati na rin ang mga opera tulad ng No Yume.

Mga katutubong musika

Kung susundin mo ang mapagkukunan ng musika ng British folk, Minstrel Maaaring masubaybayan pabalik sa tagumpay ng. Ang ilang mga kanta sa ika-13 siglo, ang ika-14 na siglo na instrumental na sayaw at carol ay tila pa rin nauugnay sa katutubong musika sa oras na iyon. Sa panahon ng ika-16 at ika-17 siglo, ang mga ballads bilang narative folk songs ay napakapopular, at ang Broadside ballads na nagbebenta ng kanilang mga lyrics sa mga kanto sa kalye at umaawit kasama ang umiiral na melody ay nakakuha ng katanyagan. Ang impluwensya ng mga ballads na ito, na kinakatawan ng himig ng "Green Sleeves", na tanyag din sa Japan bilang isang burol ng British, maaari ring makita sa musika ng sining sa oras na iyon, ngunit sa kabilang banda, ito ay ipinadala bilang isang katutubong awit ngayon, at ang ilan sa hilaga kabilang ang Canada Ang ilang mga halimbawa ay nananatili bilang mga libingan ng Amerika.

Ang Scotland at Ireland ay mga sikat na halimbawa ng mga kanta ng British folk, ngunit malinaw mula sa isang pag-aaral ni Sharp CJSharp (1859-1924) na mayroong iba pang mga sinaunang tradisyon ng libingan sa ibang mga rehiyon. Maraming mga sayaw at instrumento na musika ang mayaman sa mga lokal na kulay, at ang mga sikat ay kasama ang tradisyon ng mga bagpipe sa Ireland at Scotland, at sayaw ni Morris, na sinasabing nagmula sa mga costume sa panahon ng Renaissance.
Masatake Kanazawa